تبلیغات
.سر به هوا

برای دوستم

دستاشو گذاشته بود روی شونه هام گاه گداری هم یه مشت محکــــــم ، حرف که میزد گردنمو360 درجه میچرخوند طرف خودش، دیوونه این سر زندگی و شادابیش بودم ، زیر بار تخلیه هیجاناتش خورد و خاکشیر شدم خدا رو شکر که هنوز هیچی نشده بود تازه داشت مدارکشو ارسال میکرد ، بعد هفت سال دربه دری ، به قول خودش از این آموزشگاه به اون آکادمی از این دانشکده به اون ...  زیر پا گذاشتن تموم گالری های شهر هزار و  یه تقدیر نامه و یادبود و تندیس و ... با داشتن چندین کلاس تدریس و داشتن یه آموزشگاهو ووووووووووووو  .... بازم هوائی بود بره مونده بود چی کار کنه دانشگاه با عکس محجبه پذیرشش نمی کردن آخر سر دلشو زد به دریا رفت پیش یه خانمی عکس گرفت بهش گفتم بچه با خودتم رو در بایسی داری؟ خب آخر چی می ری اونجا برش میداری دیگه ! گفت نه گفتم آره ... خره تو چت شده چی کم داری اینجا ؟!  گفت شهرت ، محبوبیت گفتم زوده به همش میرسی گفت نه همش این نیس این چیزا که اینجا یاد گرفتم یک هزارم چیزایی هم که دوس دارم یاد بگیرم نیس چرا نمی فهمی !! چی باید می گفتم ماه ها و ماه ها حرف زده بودیم تصمیمش جدی بود

 مدارکو ارسال کردیم یکسال و چند ماه بعد تو فرودگاه محکم بغلش کردم دو تائی زار زار زدیم زیر گریه ، چندین و چند سال دوستی یه لحظه از جلوی چشمام رد شد قول داد به محض رسیدن پی ام بزاره صمیمی ترین دوستم میرفت جائی که می دونستم از دستش می دم

سه هفته بعد زنگ زد بازم فقط گریه کردیم ، اولین عکسش که اومد دستم یه پیرهن سفید پوشیده بود با یه دامن سورمه ای سه سال از رفتنش میگذره و هر روز و هر روز فقط از دست دادنهاشو میبینم

محبوبیت ، شهرت خنده داره ، گریه می کنم



شنبه 15 آبان 1389 | نظرات ()

جنگ نرم

سلام

یه وبلاگی رو می خونم که آدرسشو نمی دم بهتون دو شایدم سه روز پیش یه پست زده  ( وایسین برم مطمئن بشم چند روز پیش بوده ) ...... نه ببغشید دقیــــق شیش روز پیش بوده { آیکن تفاوت اونقدراا هم فاحش نیست } الان نزدیک سیصد  تا کامنت داره هر چند من همیشه به وبلاگم  به چشم یه دفتر فنری نگاه می کنم که شبا میزارمش زیر بالشم را........حت می خوابم اما اینقد حسودیم شده که تو عمر بنی بشر کـــــه شاید نه !! اما تو عمر خودم  مثال زدنی می دونـــــــــــــــم الان دارین می گین لابد دو هوار تا آدمو لینک کرده خب  سیصد تا هم کامنت داره نه بابا کل لینکدونیش پنج شیش تا بیش تر نیست ، خواهشن نگین قالبش که اونم همین قالبس که بلاگفا به محض ورود به تموم کاربراش عنایت می کنه همون قالب آبیه هستا همون .. ولی خب خدائیش دور از انصافه اگه بگم قلمش جادو نداره ،  تو خیلی از زمینه ها هنرمندم هست خیلی از ظرافتهای عالم هنر رو می دونه ، طنز نوشتنش که محشــــــــــره کم پیش میاد من از خوندن نوشته های یه نفر هیجانو زیر پوست تنم احساس کنم ولی وقتی وبلاگ این آدمو می خونم گاهی از فرط هیجان از اصطلاحاتی که به کار می بره ، کلمات فوق العادش و ... جیغ میکشم ، تو وبلاگش خاطرات روزانشومی نویسه بدون عکس ، ویدئو ، .... هیچ کاری جز نوشتن نمی کنه  فقط می نویسه کلی از کسائی که لینکش کردن خودشونو شاگردای این آدم می دونن که اونا هم وبلاگای پر طرفداری دارن یه زنجیره وبلاگی قرص و  محکم ، سالهای سال تو روزنامه ها و نشریات قلم میزد هر چند بر خلاف علائق سیاسیم می نوشت اما دلم نمی خواد این موضوع باعث بشه نگم یه پایه از هنر مملکتمه اگه بگم توی وبلاگش هیچ چیز به درد بخوری نیست توهین کردم به خودم و تموم اون آدمائی که اون جا رو می خونن به هنرمندی که سالهای سال به هنرش افتخار کردم ، ته  مایه اون چیزی که می نویسه سطح فرهنگه منو بالا نمی بره احساس مسلمون بودن ایرانی بودن به من نمیده  ، از وقتی رفته اون ور ( خارجه )شدیدتر با خوندن پستهاش ، وقتی چهار راه  نزدیک خونشو مقایسه می کنه با  یکی از شلوغ ترین چهاراره های تهرون و آدماش که ساعت2  نصف شب پشت چراغ قرمز به احترام می ایستنو وقتی کافه های محل زندگیشو با کافه های ایرون مقایسه می کنه حس میکنم تحقیر میشم  و ... خیلی چیزای دیگه

----------------

اگه دوس داشتی برداشت سیاسی بکنی آزادی می دونم خیلی چیزا هست که هر کسی حق داره انتخاب کنه علائق آدما جزئی از شخصیتشونه اگه دعوای فلسطینی ها با اسرائیلی ها  ربطی به ما نداره یا این که تو چین یه عده مسلمون شیعه هستن که صدای مظلومیتشون به هیچ کجای دنیا نمیرسه اگه ، اگه ، اگه ... شهداء هم جز دسته بندی های این روزهای ما هستن یا نه ؟ نمیشه این آدم که به قدرت هنرش ایمان دارم یه خط درمورد شهدا می نوشت این همه خواننده عاشقشو چه قدر به فرهنگ شهدا نزدیک می کرد ؟چرا ننوشتن و نمی نویسن ؟؟؟!!

خیلی سوال دارم و خیلی جواب اما پستم طولانی میشه ....

راستی امروز تو پرس تی وی یه چیزی خوندم شما هم بخونین بد نیست

الهم عجل لولیک الفرج



سه شنبه 11 آبان 1389 | نظرات ()

امید ...

سلام

خیلی وقته اینجا ننوشتم یعنی فرصت نشده خیلی از کسائی رو که لینک کردم مثل خودم یا مدتهاست ننوشتن یا اینکه کلا وبلاگاشونو حذف کردن یه خونه تکونی می کنم اگه خدا بخواد بازم مینویسم

حلال نمی کنم کسی رو که بیاد خونه منو نظر نداده راهشو بکشه بره  حتی همون کسائی که نیشخند می زننو می گن کامنت باکسم شده چت روم همونا هم نظر بدن شاید بهتر بشم

-------------------------- 

گاهی تو اوج نا امیدی اون وقتی که فکر میکنی به بن بست رسیدی یه لبخند ، یه جمله ساده ، یه حرف قشنگ می تونه به زندگی برت گردونه

شاید هیچ وقت تو زندگی این لحظه رو تجربه نکرده باشی اما مطمئنناً می تونی زیبایی این لحظه رو برای یکی خلق کنی



دوشنبه 10 آبان 1389 | نظرات ()

دشمن شاد کن ...

افطار باز می کنیم با فانتا سر میزی که درست اون روبرو آخر میز یه بنر بزرگه از آقاس  اون پایین گوشه سمت

راست وَ أَعِدُّوا لَهُمْ مَا اسْتَطَعْتُمْ مِنْ قُوَّة .....

--------------------------------------------------

1. استفتاء میکنیم برای دیگران نه خودمان

2. اینقدر سمن داریم که یاسمن توش گمه

3. فانتا میخوریم که قدرت  مقابله با اسرائیل رو داشته باشیم



یکشنبه 31 مرداد 1389 | نظرات ()

...

دارم دور میشوم از تو

و این همه را تاوان می دهم برای

فقط لحظه ای ندیدنت

کجای هر روزهای منی

که من

نمی بینمت

کجای هر شبم

....

باز هم اما

حرفی برای گفتن نیست

ببخش به حق کرامتت

 



یکشنبه 24 آبان 1388 | نظرات ()

یک شبی مجنون نمازش را شکست

طبق معمول شاید بی ربط ، به حال و هوای دلم :

یک شبی مجنون نمازش را شکست
بــی وضــــو در کوچـــه لیلا نشســـت
                                                عشق آن شب مست مستش کرده بود
                                                فــــارغ از جـــام الــستــش کــــرده بــــود
ســجـده ای زد بـــر لــــب درگــاه او
پــــُر ز لـــیلــا شـــــد دل پـــــر آه او
                                                گـــفت یا رب از چه خوارم کرده ای
                                                بــــر صلیب عـــشق دارم کرده ای
جـــــام لیلا را به دسـتـم داده ای
وندر این بازی شــکستم داده ای
                                               نشتر عشقش به جانم می زنی
                                               دردم از لیـلاســـــت آنم می زنی
خسته ام زین عشق، دل خونم نکن
من کـــه مجنونم تو مــــجنونم نــکن
                                               مــــرد ایــــن بـــازیــچـه دیگر نیستم
                                               این تو و لـــیلای تو... مــــن نیستم
گــــفت ای دیــوانه لــیلایــــــت منم
در رگ پنهان و پـــیــدایـــت منـــــم
                                               ســــالها بــــا جــــور لیلا ســـاختی
                                               من کنارت بـــــودم و نـــشناخـــتی
عــشق لــــیلا در دلـــت انـــداختم
صد قمــــار عشق یکجا بـــاخـــتم
                                                کـــــردمـــت آواره صــــحرا نـــــشد
                                                گفتم عاقل می شوی اما نــشد
سوختم در حسرت یک یـا ربــت
غیر لیلا بــــــر نــــیــامد از لــبت
                                                روز و شب او را صـــدا کردی ولی
                                                دیدم امشب با مـنی گفتم بلی
مطمئن بودم به من سر می زنی
در حــــــریم خانه ام در می زنی
                                               حــــال این لیلا که خوارت کرده بود
                                               درس عشقش بی قرارت کرده بود

مرد راهش بـــاش تا شاهت کنم
صد چو لیلا کشته در راهت کنم

. مجتبی عبدالهی , سایت تبیان

 



شنبه 18 مهر 1388 | نظرات ()

سه نفر ، رضا امیر خانی

سلام

از این فضای بی درو پیکر مجازی هر چی بگی بر میاد امروز رفتم یه گشتی بزنم توی ارمیا دیدم آقای امیر خانی لینک گذاشتن که داستان سه نفر بدون مجوز توی یکی از سایتهای خبری منتشر شده ، اونم کجا ؟؟؟ بماند که من از اونجا نگرفته بودم ولی از قدیم شنیدیم که احتیاط شرط عقله ، خدا رو چه دیدی زد و رفتیم تو دیار غربت جان به جان آفرین تسلیم کردیم کی می خواد حلالیت بطلبه ؟!

الغرض این اصل اعتراف نامه رونوشتش برای ارمیا هم ارسال شده، البت به اختصار، به انضمام لینک اصل داستان ، باشد که قبول افتد .

 



پنجشنبه 16 مهر 1388 | نظرات ()

آئینه جنگ

ای جماعت جنگ یک آئینه است

هفتة تاریخ را آدینه است

لحظه‌ای از این همیشه بگذرید

اندرین آئینه خود را بنگرید

داغ بود و اشک بود و سوز بود

آه ! گویی این همه دیروز بود

اینک اما در نگاهی راز نیست

در گلویی عقدة آواز نیست

نسل‌های جاودان فانی شدند

شعرها هم آنچه می‌دانی شدند

روزگاران عجیبی آمدند

نسل‌های نانجیبی آمدند

ابتدا احساسهامان ترد بود

ابتدا اندوههامان خرد بود

رفته، رفته خنده‌ها زاری شدند

زخم‌هامان کم‌کمک کاری شدند

عقده‌ها رفتند و علّت مانده است

در گلویم حاج همت مانده است

زخمیم اما نمک بی‌فایده است

درد دارم نی‌لبک بی فایده است

عاقبت آب از سر نوحم گذشت

لشکر چنگیز از روحم گذشت

جان من پوسید در شبغاره‌ها

آه ای خمپاره‌ها، خمپاره‌ها ... !

محمدحسین جعفریان

سالنامه لشگر27 محمد رسول الله 1385

منبع سایت صبح



شنبه 4 مهر 1388 | نظرات ()

مثنوی مردان جنگ

   

به نام خداوند مردان جنگ
که کردند بر دشمنان عرصه تنگ
به نام خداوند یاران دین
زشک رسته مردان اهل یقین
به نام یلان محمد (ص) نژاد
که شد شورشان غبطه‌ی گردباد
علی صولتانی که در خون شدند
به یک نعره از خویش بیرون شدند
به نام غیوران زهرا (س) نسب
زخود رستگان به حق منتسب
حسن (ع) مذهبان صبور آمده
می‌ زهر نوشان آن میکده
خراباتیان حسین (ع) آشنا
گرفته به کف رایت کربلا
اگر دم فرو بندم از ذکرشان
رها نیستم یکدم از فکرشان
من و یاد یاران که سر باختند
ولی بر ستم گردن افراختند
سحرگاه اعزام یادش بخیر
و «گردان» گمنام یادش بخیر
لباسی که خاکی تر از خاک بود
ولی چون دل عاشقان پاک بود
الهی به مستان بربط شکن
به مردان طوفانی خط شکن
الهی به «گردان زید و کمیل»
دلیران چون رعد و طوفان و سیل
به آنان که بی‌پا و سر آمدند
شهید از دیار خطر آمدند
به مفقود و جانباز و ایثارگر
به مردان در کنج محبس قسم
به «والفجر و بیت‌المقدس» قسم
به دلتنگی «کربلای چهار»
به یاران گمگشته و بی‌مزار
به «فتح‌المبین» و به «فتح الفتوح»
به طوفان، به کشتی، به دریا، به نوح
به «مرصاد» و مردان مرگ آفرین
منافق ستیزان تیغ آتشین
به آنان که پروازشان تا خداست
مرا بر خدا و ولی التجاست
هلا تا نپرسی ز سربازی‌ام
که من کشته‌ی عشق «خرازی»ام
خوشا «باکری» با دل عاشقش
که رگبار بستند بر قایقش
خوشا همت‌ «حاج همت» خوشا
خوشا شور و شوق شهادت، خوشا
خوشا فهم «فهمیده‌ی» نوجوان
که بی‌قدر بودش تمام جهان
خوش شور «قربانعلی عرب»
گه رقص مرگ و جنون و طرب
که «فهمیده» را دید در قتلگاه
زنارنجک آن دم که ضامن کشید
به زیر زره پوش خود را فکند
گوارایی شهد خون را چشید
و «خرازی» انگار عباس بود
که شد قطع دستش به میدان رزم
شبی نیز سوی خدا پر کشید
شد اینگونه جاوید آن کوه عزم
به کارون و اروند تا پل زدیم
گذشتیم از خویش تا رزمگاه
در آن سوی، دشمن کمین کرده بود
پراکنده چون ابرهای سیاه
چو طوفان وزیدیم و بر هم زدیم
ز خار و خسان خواب و آرام را
خلیج از تب و تاب ما موج زد
نوشتیم با خون سرانجام را
خطر بود و شط بود و غواص‌ها
سلاجی به جز عشق و ایمان نبود
ز نیزارها بی‌صدا رد شدیم
صدایی به جز صوت قرآن نبود
خدا یار مردان دردآشناست
که جان‌هایشان با نبرد آشناست
گذشتند از هشت خان بلا
شد از خونشان دشت‌ها کربلا
پس از جنگ ما باز ایستاده‌ایم
که کوهیم و آتشفشان زاده‌ایم
اگر پا و اگر سر ز کف داده‌ایم
چو لب وا کند حیدر، آماده‌ایم
که گیریم جان بداندیش را
بسوزیم ملک ستم کیش را
بخوان تیغ عریان هماورد را
که گردن زنم خیل بی‌درد را
برافشانی از خویش اگر گرد را
به دوزخ فرستیم نامرد را
که رسم جوانمردی احیا شود
قلندر و شی پیشه‌ی ما شود
غریبانه مردم تفنگم کجاست؟
خشابم، قطار فشنگم کجاست؟
دلم، سنگرم، خاکریزم چه شد؟
بگویید نعش عزیزم چه شد؟
به هر ناکجا چون تجسس کنم؟
چقدر این زمین را تفحص کنم؟
برادر بگو لشگر «نصر» کو؟
شهیدان تیپ «ولیعصر» کو؟
که افکند در کار مردن گره؟
که گم گشت «گردان ضد زره؟»
پس از جنگ صبر از خدا خواستم
زمین خوردم اما به پا خواستم
بیا یک تپش غوطه‌ در خون بزن
قدم بر سر هفت گردون بزن
جنون کن که از این همه احتیاط
بلرزد قدم‌هایمان در صراط
و ایمان بیاور به خون و جنون
که این است «قد افلح المؤمنون»
برادر بمان در پناه خدا
که من می‌روم التماس دعا....

نادر بختیاری

منبع : سایت صبح



چهارشنبه 1 مهر 1388 | نظرات ()

آلبرت انیشتین شیعه بود؟

سلام

این مطلب رو چند وقت پیش توی سایت موعود خوندم باورش واسم سخت بود ولی بعد از خوندنش خیلی چیزها برام روشن شد ای کاش خدا بصیرت به همه ما بده دید وسیعی که بتونیم دشمن شناسی مون رو قوی کنیم ، واسه اینکه مثل برخی از جاهلان فکر نکنیم دشمنی سرمایه داری غرب با اسلام ، توهمیه که توی ایران بعد از انقلاب اسلامی به وجود اومده و ....

به گواه حضرات آیات عظام ، شیخ لطف الله صافی گلپایگانی و شیخ علی صافی گلپایگانی که از شاگردان مرحوم آیت الله العظمی بروجردی بودند ؛ فیزیکدان و ریاضی دان بزرگ جهان، آلبرت انیشتین به دست آیت الله العظمی بروجردی به آئین تشیع گرویده و بنا بر دستور معظم له از بیان این مطلب تا اواخر عمر خود به دلیل حفظ جانش ، خودداری کرده است.



در گوشه ای از این نامه به آیت الله بروجردی که توسط آلبرت انیشتین نوشته شده است آمده است :

Herzliche Gru``&e von Einstein ( سرآغاز نامه
)

با صمیمانه ترین سلامها از اینشتین محضر شریف پیشوای جهان اسلام جناب سید حسین بروجردی. پس از 40 مکاتبه که با جنابعالی بعمل آوردم اکنون دین مبین اسلام و آئین تشیع 12 امامی را پذرفته ام / که اگر همه دنیا بخواهند من را از این اعتقاد پاکیزه پشیمان سازند هرگز نخواهند توانست حتی من را اندکی دچار تردید سازند! اکنون که مرض پیری مرا از کار انداخته و سست کرده است ماه مرتس ( مارس) از سال 1954 است که من مقیم آمریکا و دور از وطن هستم
.

متن زیر را بصورت کامل مطالعه بفرمایید. حقیقت امر برایتان روشن خواهد شد علاوه بر اینکه دو مرجع بزرگوار نیز بر این امر گواه بوده اند
.

آلبرت اینشتین در رساله ی پایانی عمر خود با عنوان : دی ارکلرونگ"، یعنی : بیانیه" ، که در سال 1954 ( =1333ش ) آن را در آمریکا و به آلمانی نوشته است اسلام را بر تمامی ادیان جهان ترجیح می دهد و آن را کامل ترین و معقول ترین دین میداند. این رساله در حقیقت همان نامه نگاری محرمانه ی اینشتین با آیت الله العظمی بروجردی (فوت 1340 ش = 1961 م) است که توسط مترجمین برگزیده ی شاه ایران و به صورت محرمانه صورت پذیرفته است
.

اینشتین در این رساله "نظریه نسبیت" خود را با آیاتی از قرآن کریم و احادیثی از نهج البلاغه و بیش از همه بحارالانوار علامه ی مجلسی (که از عربی به انگلیسی و ... توسط حمیدرضا پهلوی (فوت 1371 ش) و ... ترجمه و تحت نظر آیت الله بروجردی شرح می شده تطبیق داده و نوشته که هیچ جا در هیچ مذهبی چنین احادیث پر مغزی یافت نمی شود و تنها این مذهب شیعه است که احادیث پیشوایان آن نظریه پیچیده "نسبیت" را ارائه داده ولی اکثر دانشمندان نفهمیدهاند. از آن جمله حدیثی است که علامه مجلسی در مورد معراج جسمانی رسول اکرم (ص) نقل میکند که : هنگام برخاستن از زمین دامن یا پای مبارک پیامبر به ظرف آبی میخورد و آن ظرف واژگون میشود. اما بعد از این که پیامبر اکرم (ص) از معراج جسمانی باز میگردند مشاهده میکنند که پس از گذشت این همه زمان هنوز آب آن ظرف در حال ریختن روی زمین است ... اینشتین این حدیث را از گران بهاترین بیانات علمی پیشوایان شیعه در زمینه ی "انبساط و نسبیت زمان" دانسته و شرح فیزیکی مفصلی بر آن مینویسد
....

همچنین اینشتین در این رساله "معاد جمسانی" را از راه فیزیکی اثبات میکند (علاوه بر قانون سوم نیوتون = عمل و عکس العمل .) او فرمول ریاضی "معاد جسمانی " را عکس فرمول معروف "نسبیت ماده و انرژی" میداند: E=M.C2>>M=E:C2 یعنی اگر حتی بدن ما تبدیل به انرژی شده باشد دوباره عینا" به ماده تبدیل شده و زنده خواهد شد
.

اینیشتین در این کتاب همواره از آیت الله بروجردی با احترام و بارها به لفظ "بروجردی بزرگ" یاد کرده و از شادروان پروفسور حسابی نیز بارها با لفظ "حسابی عزیز
"...

000/000/3 دلار بهای خرید این رساله توسط پروفسور ابراهیم مهدوی (مقیم لندن) با کمک برخی از اعضاء شرکتهای اتومبیل بنز و فورد و .. از یک عتیقه دار یهودی بوده و دستخط اینشتین در تمامی صفحات این کتابچه توسط خط شناسی رایانه ای چک شده و تأیید گشته که او این رساله را به دست خود نوشته است. هم اکنون این کتاب ارزشمند در حال ترجمه از آلمانی به پارسی – توسط دکتر عیسی مهدوی (برادر دکتر ابراهیم مهدوی) و توأم با تحقیق و ارائه منابع مذکور در متن (توسط اینجانب) میباشد و بسیاری از متن آن ترجمه و تحقیق فنی شده است . اصل نسخه این رساله اکنون جهت مسائل امنیتی به صندوق امانات سری لندن – بخش امانات پروفسور ابراهیم مهدوی – سپرده شده و نگهداری میشود. توضیحات بیشتر و شماره ثبت آن را برای اطلاع خوانندگان در آغاز برگزیده این کتابچه ارائه خواهیم داد
.

گزیده ای از آخرین رساله اینشتین: (DIE ERKLA"RUNG دی ارکلرونگ = بیانیه) ترجمه: دکتر عیسی مهدوی، تحقیق و پیشگفتار و پاورقی: اسکندر جهانگیری



پیشگفتار:


در اوائل سال 1382 شمسی (=2003م) پروفسور ابراهیم مهدوی ( تولد 1310 ش ) – مقیم لندن پس از سفری به آمریکا و آلمان و فرانسه و دیدار با برخی سرمایه داران شرکت اتومبیل سازی "فورد" در آمریکا و "بنز" در آلمان و "کنکورد" در فرانسه و جلب رضایت برخی از اعضاء آنها جهت کمک مالی برای خریداری این رساله گران قیمت بالاخره موفق شدند قرار داد خرید آن را از یک عتیقه دار یهودی را به امضاء برسانند. بهای این رساله که تماماً به خط خود انیشتین میباشد سه میلیون دلار تمام شد که به این ترتیب سرشکن شده پرداخت گردید
:

1000000 دلار BENZ به افتخار این که اینشتین آلمانی بود
.

1000000 دلار FORD به افتخار این که در آمریکا میزیست و نیز به افتخار جان . اف. کندی . رئیس جمهور آمریکا ( مقتول 1963 م ) که در این رساله بارها اینشتین از وی نام برده و او را رئیس جمهور آینده آمریکا دانسته است حال آن که در 1954 م ( سال نگارش این اثر ) هنوز 7 سال به زمان انتخاب وی مانده بود! و این از پیشگوییهای اینشتین به شمار میرود. نیز شاید سرنخ هایی از معمای حیرت انگیز ترور زنجیره ای خاندان کندی در این رساله موجود باشد که بتوانیم دریابیم چرا کندی کشته شد؟ راز این معما کجاست؟ چرا خانواده او نیز قربانی شدند؟ و چرا ... ؟


500000 دلار : CONCORDE به افتخار جناب لاوازیه – مقتول 1794 م در انقلاب / یا شورش / فرانسه – و نیز قانون بقای ماده او که در این رساله بارها یاد شده است
.

500000 دلار : TITANICبه یاد بود کشته شدگان حادثه اندوه بار کشتی "تایتانیک" انگلیسی و نیز الکساندر فلمینگ انگلیسی (فوت 1955م) – کاشف پنیسیلین و از یاری کنندگان اینشتین در نگارش این رساله – بخش هایی که مربوط به اسرار علم پزشکی و زیست شناسی و داروشناسی آن میشود
.



ادامه مطلب
یکشنبه 29 شهریور 1388 | نظرات ()

عشق الهی و جستجوی خدا

سلام

اول می خواستم جریان سیزده بدر رو بگم دیدم این مطلب جالبتره یادتون باشه سیزده بدر رو هم براتون تعریف کنم ، خدایی بخونین این پست [ چیزی به رنگ التماس ]

 

عشق الهی و جستجوی خدا

 

[مقدمه: این داستانِ واقعی، خاطره یک استاد الهیات دانشگاه شیکاگو (در امریکا) درباره زندگی یکی از دانشجویانش است که در ابتدا منکر خدا بود، ولی بعدا با تأمل روی یک جمله که استادش به او گفته بود، زندگیاش تغییرات اساسی پیدا میکند، و این، در حالی است که او مبتلا به سرطان ریه است و زندگی اش رو به افول.

این داستان را جان پاول، کشیش و استاد دانشگاه شیکاگوی امریکا درباره یکی از دانشجویان کلاس خداشناسی اش نقل میکند.]

حدود دوازده سال پیش بود که یک روز، بلند شدم تا پرونده های دانشجویان کلاس درس خداشناسی (الهیات) اولین دورهام را ببینم. آن روز، اولین روزی بود که من «تامی» را میدیدم. در نگاه اوّل، توجهمرا به خود جلب کرد. او موهای بلند بورش را که تا زیر شانه هایش میرسید بافته بود. اولین باری بود که پسری را با این چنین موهای بلندی میدیدم. البته میدانم که پشت این ظاهر و آنچه داخل این سر وجود دارد مهم است . آن روز چندان آمادگی نداشتم و کمی هیجانزده شده بودم. فوری روی پرونده تامی به خاطر عجیب و غریب بودنش حرف «S» نوشتم. در همان روز اوّل، تامی نشان داد که منکر خداست. او مرتّب اعتراض میکرد و عشق بدون قید و شرط به خدا را رد میکرد. ما با یکدیگر در آرامش نسبی، آن نیمسال تحصیلی را به سر کردیم. اگرچه برای موافقت با حضور او در کلاس، دچار زحمت بسیاری بودم.

یک روز بعد از امتحان پایان ترم، به آرامی از من پرسید: «آیا تو فکر میکنی من هرگز خدا را پیدا نمیکنم؟». برای اینکه تلنگری به او زده باشم تا شاید از خواب غفلت بیدار شود، با تأکید فراوان به او گفتم: «نه، نه!». او فقط جواب داد: «اُه».

از کلاس که میخواست بیرون برود هنوز چند قدمی برنداشته بود که او را صدا زدم و گفتم: «تامی! من هرگز فکر نمیکنم که تو به او نخواهی رسید؛ اما من مطمئن هستم که او تو را پیدا میکند».

شانه هایش را کمی بالا انداخت و از کلاس، خارج شد و برای همیشه، از زندگی ام خارج شد.

 احساس کردم که حرفم در او تأثیر گذاشته بود. بعدها از اینکه شنیدم فارغ التحصیل شده است خوشحال شدم و خدا را شکر کردم.

اما بعدها خبر ناراحت کننده ای شنیدم. شنیدم که تامی مبتلا به بیماری بدون درمان سرطان ریه است. قبل از اینکه به دنبال او باشم، او خودش یک روز به دیدن من آمد. وقتی او را دیدم بدنش بدجوری تحلیل رفته بود و تمامی موهایش هم ریخته بود؛ اما چشمانش همچنان پرفروغو کلامش مثل سابق، محکم و استوار بود. به طرفش رفتم و گفتم: «تامی، من اغلب اوقات به فکر تو هستم، فراموشت نکرده ام. شنیدم که مریض هستی، بسیار متأسف شدم».

ـ اوه، بله، خیلی مریض! هر دو ریه ام سرطان دارند. موضوع هفته هاست.

ـ میتوانم درباره آن با هم صحبت کنیم!

ـ حتما، هر طوری که دوست داری.

ـ چه جور است آدم، 24 ساله باشد اما در حال مرگ؟

ـ خوب میتوانست بدتر هم باشد.

ـ مثل چی؟

ـ مثل انسان پنجاه سالهای که هیچ ارزش و هدفی در زندگیاش ندارد. مثل انسان پنجاه سالهای که به فکر هوسبازی و جمع کردن پول است.

لحظهای را که روی پرونده تامی حرف «S» را به نشانی عجیب بودنش مینوشتم به خاطر آوردم

 و گفتم: «جالبه!».

ـ علت اینکه به دیدن شما آمدم، به خاطر حرفی بود که در آخرین روز کلاس درس به من گفتید. من از شما پرسیدم که: آیا فکر میکنی هرگز خدا را پیدا نخواهم کرد؟ و تو جواب دادی: نه!

 این جواب، مرا بسیار شگفت زده کرد. سپس گفتید: اما او شما را پیدا خواهد کرد! این جمله،من را به شدت تحت تأثیر قرار داد و درباره آن، بسیار فکر کردم و برای جستجوی خدا تلاشهای زیادی کردم و به شدت به آن علاقهمند شدم.

زمانی که پزشکان، مرا تحت مداوا قرار دادند و به من گفتند که مبتلا به بیماری سرطان هستم،من در حال و هوای جستجو و تحقیق درباره خدا بودم. دستانم را محکم بر درهای آسمان کوبیدم؛ اما هیچ اتفاقی نیفتاد. آیا شده است که برای به دست آوردن چیزی با تمام توانت تلاش کنی اما موفق نشوی؟ بدون شک آدم خسته، دیگر حوصله زحمت کشیدن ندارد و در آخر، دست از تلاش برمیدارد.

روزی از خواب بیدار شدم و به جای اینکه بیشتر جستجو کنم، تصمیم گرفتم که دیگر به خدا و آخرت و چیزهایی شبیه آن، توجّه نکنم. تصمیم گرفتم هر چه قدر وقت دارم صرف کارهایی بسیار مهم و مفیدی بکنم که آنها را ترک کرده بودم. درباره شما و کلاس شما فکر میکردم که جملهای به خاطر آوردم که گفته بودید: خیلی ناراحت کننده است که آدمی یک عمر بدون عشق زندگی بکند و ناراحت کنندهتر از آن، این است که آدمی یک عمر زندگی بکند و بمیرد، ولی به کسانیکه مورد علاقه اش هستند نگوید که آنها را دوست دارد.

بنابراین با یکی از مشکلترین و سختترین مسئله زندگی ام که پدرم بود شروع کردم. او در حال خواندن روزنامه بود. صدایش زدم و او بدون اینکه روزنامه را پایین بیاورد گفت: «بله، چیه؟». به اوگفتم: «پدر، دوست دارم با تو صحبت کنم!». گفت: «خوب، صحبت کن». گفتم: «حرف خیلی مهمی میخواهم بگویم!».

پدر، کمی روزنامه را پایینتر آورد و گفت: «چیه؟». گفتم: «پدر، خیلی دوستت دارم. فقط میخواستم که بدانی؟».

تام به من لبخند میزد و ماجرا را با رضایت و خشنودی کامل و با یک احساس عجیب و دلپذیری که از اعماق وجودش میجوشید تعریف میکرد.

ـ روزنامه، روی کف اتاق افتاد. پدرم دوتا کار انجام داد که هیچ وقت به خاطر ندارم که قبلاً انجام داده باشد: اوّل گریه کرد و بعد، مرا بغل کرد. ما تمام شب با همدیگر صحبت کردیم، هرچند که پدرم مجبور بود صبح زود، سر کار برود. احساس بسیار خوبی به من دست میداد از اینکه به پدرم نزدیکتر شده بودم، اشکهایش را میدیدم، و با احساس بغل کردنش و یا شنیدن جملات پدرم که میگفت مرا خیلی دوست دارد.

همین مسئله با مادر و برادر کوچکترم بسیار ساده تر بود. آنها نیز با من گریه کردند و همدیگر را بغل کردیم و شروع کردیم به گفتن حرفهای قشنگی که نبودنش در خانه ما احساس میشد.

 ما هر آنچه را که سالها به عنوان راز در سینه هایمان نگه داشته بودیم تقسیم کردیم. سپس رو به خدا کردم. این بار خدا را یافته بودم و احساس میکردم که به او خیلی نزدیکتر شده ام.

عملاً به نفس نفس افتاده بودم.

ـ تو با دوست داشتن، راهی مطمئن به پروردگارت پیدا کردی؛ راهی که همگان به دنبال آن هستند. تو راهی را جستهای که خیلی ها در جستجوی آن هستند. جان آپوستیل میگوید:

«... هر که با عشق زندگی میکند، با خدا زندگی میکند...».

تام! میتوانم از تو خواهشی بکنم؟ میدانی که وقتی در کلاسم بودی واقعا برایم دردسر بزرگی بودی (با خنده)؛ اما حالا میتوانی جبران کنی. آیا میتوانم از تو خواهش کنم سر کلاس من، این ماجرا را برای بچه ها تعریف کنی؟ بدون شک، تأثیر حرفهای تو از من، بسیار بیشتر است.

 تو بهتر میتوانی آنها را بیان کنی.

ـ اُه... برای شما آمادگی داشتم؛ اما نمیدانم برای کلاستان آمادگی دارم یا نه!

ـ تام! در این باره فکر کن، هر وقت که آماده شدی، به من زنگ بزن.

بعد از چند روز، تام به من زنگ زد و گفت که برای حضور در کلاس، آمادگی لازم را به دست آوردهاست. او میخواست درباره خدا و ماجراهای زندگی اش با بچه ها صحبت کند. برای یک روز معین،برنامه ریزی کردیم؛ اما او هرگز به سر قرار نرسید. او قرار مهمی داشت؛ قراری مهمتر از کلاس من؛ او برای زندگی برتر از این زندگی دنیا آماده شده بود: زندگی جاویدان؛ زندگانی ای که مرگ، پایان آن نبود. بلکه مرگ، تنها تغییری بود از این زندگی به زندگی دیگر. او زندگی زیباتری یافته بود که تا به حال، نه کسی دیده و نه کسی شنیده و نه کسی حتی تصوّر کرده است.قبل از اینکه او پرواز کند در لحظه های آخر صحبتمان گفت: «من هیچ قصد ندارم که درباره آن، در کلاس شما صحبت کنم».

ـ میدانم تام!

ـ آیا درباره من با بچه ها صحبت میکنی؟ آیا قصه مرا برای تمام جهان تعریف میکنی؟

ـ حتما تام! من به همه آنها خواهم گفت. من بهترین کاری را که بتوانم، انجام خواهم داد

من از همه کسانی که این نوشته را خوانده اند و دلشان به کلمه «عشق»، مهربانتر شده است تشکر میکنم. این داستان واقعی، نکته های زیادی دارد. خواهش میکنم که آن را برای دوستان و آشنایاین خود نیز تعریف کنید/

ضمنا این مطلب رو از سایت حوزه گرفتم .

یا علی ...



جمعه 27 شهریور 1388 | نظرات ()

هبوط از بهشت آسمان به جهنم زمین

سلام

من عاشق بهشت بودم و اینک در جهنم افتاده ام و در بهشت می زیستم که جهنم در دلم افتاد .من که می خواستم برای خود بهشت بسازم ، اینک در جهنم می سوزم .آتشی در دلم افتاده است که جانم را به اشتعال کشیده است . و من متحیر از « بازی روزگار » ، همچنان میسوزم و میسازم .

در وجودم قیامتی به پا شده است .دلم فرمان عقلم را نمی برد .این فرمان آرامش میدهد و آن شورشی می آفریند . و خدا می داند که در این میانه « من » چه می کشم و چه ها که نمی کشم ؟ و من که در روز بدنیا آمدم ، اینک شیفته شب گشته ام و در سرزمین سیاه شب ، دربدر بدنبال ستاره ای آشنا می گردم و جنجال درونم همچنان ادامه دارد . دستهایم تا سحر به سوی آسمان بلند است . پنداری که میخواهند در ستاره ها بیاوزیزند و از زمین بگریزند . و پاهایم که ایستادن را از یاد برده اند ، چنان تا طلوع سپیدی می دوند که انگار می خواهند از تنم جدا شوند . و قلبم مدام چون پتک در دیواره سینه ام می کوبد تا شاید راه گریزی بیابد و چشمهایم از گرمای آتش درونم خیس عرق میشوند و چونان باران می بارند تا خوشید را که در من خانه کرده است ، خاموش کند .

«شهید مهدی رجب بیگی »

التماس دعا



دوشنبه 23 شهریور 1388 | نظرات ()

من آزاد نیستم ...

بسم الله النور

سلام

پیش نوشت ، نوشت :

یادم به بچه گی های خودم می افتد ، حاضر بودم همه چیز را بدهم تا یک ساعت آزاد باشم ، آنقدر که تا ته کوچه یک نفس بدوم ، لای گلهای پیاز قدم بزنم ، حتی آنقدر آزاد که از میان آن همه گل در دنیا گل پیاز بچینم . امروز اما تمام کنوانسیونهای بین المللی حقوق بشر را خوانده ام ، از تمام آزادیهای مشروع و غیر مشروع دنیا با خبر شده ام ، مکتوب و غیر مکتوب ،امروز لایه لایه ، آزادی را تا عمق کاوویده ام ، من با وجود آزادی رشد کرده ام ، من طعم آزادی را چشیده ام .

امروز شاید ، البته شاید بزرگتر شده ام ، اما ، نه به وسعت موج آزادی خواهی در جهان ، نه !! و نه حتی به اندازه آنها که ادعا می کنند آزادی را می فهمند !!! نه ! من فقط به اندازه کسانی که طعم اسارت را چشیده اند بزرگ شده ام من امروز با قید یک وثیقه آزاد[ نمی شوم ]! من با قرار یک وثیقه به اسارت در خواهم آمد تا از همه این آزادی ها رها شوم ، من با رها شدن از آزدای به آزادگی رسیده ام .

پس نوشت : 

من از تمام آزادیهای این جهان که طعم خوش زندگیم را عوض می کند بیزارم .



دوشنبه 9 شهریور 1388 | نظرات ()

اسلام و مسیحیت در گوگل « لعنة الله علیه »

بسم الله النور

پیش نوشت :

قول بدین مسخرم نمی کنین ، خب به قول یارو گفتنی ، من چی کار با حرف مردم دارم !!! هر کی هر چی می خواد بگه .

نمی خوام بگم موضوع جدیه ، نه ، شوخی بگیریم .

نوشت :

 هر موقع خواستم مطلب رو شروع کنم ، به محض اینکه می نویسم نوشت ، به خودم می گم کی نوشت ؟؟

من دارم می نویسم یه آدم بی دغدغه الکی خوش که هیچی از این دنیا حالیش نشده به جز جنگولک بازی ، به جز اینکه گاه گاهی بره پشت ویترین این گوگل ( لعنةالله علیه ) یه سرچ بزنه یه چارتا مطلب گیر بیاره بعدم پائین و بالاش رو بزنه یه پست بکنه بده به خورد این چارتا همسنگری که خودش هم می دونه همشون بعله !!

اسلام ، مسلمان ،شیعه ، حجاب  

اصل عرض ارادت به پیشگاه حضرت أبا عبدالله (ع) باقی چیزاش مهم نیست .

نه بابا این قدرها هم قضیه جدی نیست ببینین ، اسلام نفوذ مثبت هم داشته !

آخی این خانومه اصلاً باورش هم نمی شه که با همین عکس توی کشورای اروپائی مشهور بشه ! به نظر شما با همین یه ریزه عکس می شه یه تحلیل چند صفحه ای نوشت درباره اعتقادات مذهبی در اسلام ؟؟ خلاقیت نداریم ، وگرنه می شه .

حتماً که نباید پایه تمام نمادهای اسلامی توی یه کشور اسلامی شکل بگیره !

 

 

 

اصلا ً طراح این عکس که تونسته به این خوبی این همه آدمو که هر کدوم مال یه طرف دنیان دور هم جمع کنه قصد بدی نداشته !! خب تیترش هم بنویسه نازی اسلامی مگه بده ؟؟!

یه عده پیامبر ما رو زیاد دوست دارن می خوان  شنبه هفته آینده توی دانمارک باز نمائی ( نمایشگاه ) کاریکاتورهای از ایشون رو  برگزار کنن مگه بده  !!!

مسیحیت

پس نوشت :

 

خب چه دخلی به ما داره ؟

التماس دعا



چهارشنبه 4 شهریور 1388 | نظرات ()

فراق

بسم الله النور

پیش نوشت :

تا حالا رفتن کسی رو تماشا کردین ؟

نوشت :

پرسیدم : چه کسی می تواند شهادت را معنا کند ؟

انگشت سبابه را سمت آسمان بالا گرفت .

همین یک اشاره کافی بود .

پرواز کرد و رفت .

پس نوشت :

اللهُم طَهِّر قَلبی مِن الرّیاء و ...

التماس دعا



دوشنبه 2 شهریور 1388 | نظرات ()


موضوعات

دفاع مقدس

مهدویت

ائمه معصومین (ع)

متفرقه

اسلام

موسیقی

روزانه ها

حجاب

شهادت

دوستان

قرآن

یک وبلاگ مذهبی نظامی

سید مسعود شجاعی طباطبائی

رنگ خدا

قزوه

نشانه

حاج رضوان

میعاد گاه یار

نماینده

مثل هیچکس

نستوه

انتهای بیراهه

سایبریا

خدا هم عاشق است

محمد

میلاد عرفان پور

پلخمون

مجاهدین

رفاقت با شهدا

کربلائی 110

سیاه مشق

دست نوشته های یک بسیجی

آرشیو مطالب

آبان 1389

مرداد 1389

آبان 1388

مهر 1388

شهریور 1388

مرداد 1388

تیر 1388

اردیبهشت 1388

فروردین 1388

اسفند 1387

نویسنده

سر به هوا

آمار سایت

بازدیدهای امروز :
بازدیدهای دیروز :
كل بازدیدها :
كل مطالب :

امکانات جانبی

RSS 2.0

سایت سیاسی فرهنگی مرصاد20